นายประตูร้องตกใจแปลกใจยิ่งนางพิรากวนตอบตามที่หนุมานสอนว่า
"คันชั่งเก่าแก่สมัยท้าวสหมะลิวัน อายุแสนปีแล้วจึงหักจ้ะ"
นายประตูจึงปล่อยนางเข้าไปได้นางพิรากวนเดินไปถึงหน้าพระลานแล้วกระซิบบอกหนุมานว่า
"ไมยราพหลับอยู่ในตำหนัก ไวยวิกถูกขังในตรุใหญ่ พระรามอยู่ในกรงกลางดงตาลท้ายเมือง"
. . . หนุมานแปลงกายจากใยบัวมาเป็นรูปเดิม
แต่ร่ายมนต์กำบังตัว แล้วอุ้มพระราม เหาะพาไปฝากเทพยดา ไว้บนพระแท่นเชิงเขาสุรกานต์ก่อน
แล้วหนุมานเหาะไปฆ่าไมยราพ แต่ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่ตาย หนุมานจึงร้องถามพิรากวน
จึงรู้ว่าไมยราพถอดดวงใจเป็นแมลงภู่ ซ่อนไว้ในยอดเขาตรีกูฏหนุมานก็แผลงฤทธิ์ให้กายเท่าภูเขา
เท้าหนึ่งเหยียบอกไมยราพ มือหนึ่งง้างไปยอดเขาตรีกูฏ ควานหาแมลงภู่ดวงใจไมยราพได้และขยี้แหลกไป
ไมยราพจึงต้องตาย เพราะไม่ทำตามคำสั่งของพ่อและคำเตือนของแม่
. .หนุมานฆ่าไมยราพได้ จึงได้นั่งเมืองบาดาล แล้วก็สั่งปล่อยไวยวิก
และมอบราชสมบัติให้ไวยวิกครอบครองตามสัญญาที่ให้ไว้แก่นางพิรากวน
ส่วนมัจฉานุนั้นหนุมานตั้งให้เป็นมหาอุปราช มีอำนาจและสิทธิครึ่งเมือง
แล้วหนุมานก็เหาะมาอุ้มพระราม ซึ่งยังไม่สร่างมนต์เหาะพาไปไว้ในพลับพลาที่ภูเขามรกตตามเดิมแล้วพระรามรู้สึกพระองค์พอดีเวลาเช้าจึงตรัสว่า
"พิเภกทำนายผิดหมดคราวนี้ เราปลอดภัยแล้วเห็นไหม"
พระลักษณ์จึงทูลว่า
"เขาทายถูกหมดทุกอย่างเหมือนเคย"
ก็เล่าเรืองที่เกิดขึ้นในราตรี ถวายพระรามโดยตลอดแล้วเอ่ยว่า
"เรื่องนี้หมอดูแม่นเหลือเกิน"
